‘Waar hangen die dekselse Ertebrekers toch uit?’ Je hoorde het – als je goed luisterde – fluisteren onder fans. Met het onderliggende ietwat angstige sentiment: ze zijn toch niet gesplit? In een vlaag van verstandsverbijstering en een krachtige ‘Schluss damit!’? Wel, in het geheel niet. Ze leven nog. Kwamen uit hun hibernatie als vurige vlinders, met een nieuw album … ‘Cocon’. Al is er in die Ertebrekers-cocon toch het een en het ander veranderd.

Bijna tien jaar geleden lieten ze ‘Otel’ op de mensheid los – met de bekende single ‘De Zji’ nestelden ze zich in een niche waar ze meteen king waren – om drie jaar later – met ‘Crème’ – dat verhaal lekker verder te zetten. Ja, corona wierp wat roet in het eten, al wisten Ertebrekers hun plaat wel te verzilveren met de singles ‘Paranoïa’ en ‘Shimokitazawa’ …

En nu zijn ze er weer. Met dat verschil: Flip Kowlier maakt geen deel meer uit van de band. Of dat de harten van Peter Lesage en Jeffrey Bearelle brak? Neen. Of zoals Lesage het zelf verwoordt: “Jammer, zeker. Maar het is geen sinecure om drie succesvolle bands én een solocarrière te combineren: ’t Hof Van Commerce, Flips nieuwe soloplaat én een nieuw album van Ertebrekers … Flip speelt wel nog mee op twee songs, ‘Kon ik maar een beetje beter dansen’ en ‘El Narcistico’. De andere songs komen uit de koker van Jeffrey en mezelf.”

Je zou de totstandkoming van ‘Cocon’ een beetje kunnen beschouwen als een geval van ‘reculer pour mieux sauter’. Dat Kowlier andere horizonten opzocht, gaf meer ruimte aan de songsmid Lesage die ‘Cocon’ een iets nadrukkelijker soul-signatuur gaf. Waar de vorige Ertebrekers-platen nog een groter singer-songwriteraandeel hadden, konden Bearelle en Lesage het soul-laken nu volledig naar zich toetrekken: het resultaat is een compromisloze plaat – meer soul & disco, funk en hip-hop-georiënteerd, zeker wat de tempo’s en beats betreft – waarop de stem van Bearelle mooi blendt met de melodieuze arrangementen van Lesage. Twee soulbrothers in één ruimte, dat geeft coole resultaten. ‘Cocon’ is rijk gearrangeerd, met een knipoog naar oude en nieuwe soul-legends. Een plaat die mikt op de benen én op het hart, want ook qua thematiek laten Lesage en Bearelle in hun hart kijken.  

 “Waar we voorheen nog iets meer tongue-in-cheek-humor de plaat binnensmokkelden, leunen we qua thema’s nu iets dichter aan bij zaken waar we allemaal mee bezig zijn; er is meer zelfreflectie, meer introspectie en meer zelfliefde. De jongensachtige branie is er nog steeds, maar er hangt een laagje serieux over, zonder zwaar op de hand te klinken.”

Serieux, ja, maar ‘Cocon’ laat ook plaats voor humor. Voor een grappige Franse dialoog op ‘tZuiden, voor een op ware feiten gebaseerde – twee voeten breken tijdens een concert – ‘Kon ik maar een beetje beter dansen’, wat Italo-disco vermaak op ‘El Narcistico’ of de fijne vondst in de titel ‘Karma is een sniper’, en dus geen b*tch. 

Fans van het eerste uur mogen op hun beide oren slapen. Ertebrekers mag dan wel afgeslankt zijn tot een duo, maar toont ook op ‘Cocon’ dat ze gulzig en vol overgave uit verschillende vaatjes muzikaal manna tappen. Nu eens met een duidelijke disco-vibe – check ‘Taboe’, wat 90-ies house in ‘Gemengde Signalen en dan weer met een deep-soul insteek (‘People Pleaser’), maar vooral met een duidelijke nu-Ertebrekers stijl.

Ze zijn terug. Oef.